Onze club is de oudste hockeyclub van het Europese vasteland; een club met een rijke historie, gevormd door generaties spelers en speelsters die het rood-zwart met trots hebben gedragen.

Die geschiedenis leeft niet alleen in archieven of uitslagen, maar juist in de verhalen, prestaties en persoonlijkheden die onze club hebben gemaakt tot wat zij vandaag is. Met de introductie van de AH&BC Hall of Fame brengen we deze historie tot leven.

De Hall of Fame is opgericht om de verhalen van onze club zichtbaar te maken. Aan de hand van iconische namen uit onze geschiedenis laten we zien waar we vandaan komen, waar we voor staan en wat ons als club bijzonder maakt.

De eerste basis van onze Hall of Fame bestaat uit veertien prominente clubiconen: zeven oud-spelers van Heren 1 en zeven oud-speelsters van Dames 1. Samen vertegenwoordigen zij verschillende generaties en belichamen zij de waarden, prestaties en het karakter van Amsterdam.

Deze selectie is nadrukkelijk niet volledig. De geschiedenis van AH&BC is rijk en omvangrijk, en de Hall of Fame zal in de toekomst dan ook verder worden uitgebreid met nieuwe namen.

De opgenomen spelers en speelsters hebben een zichtbare en eervolle plek binnen de club. Zij zijn levensgroot afgebeeld op het terrein. Bovendien vind je hen en hun verhaal ook terug in de Glazen Zaal van ons clubhuis én hier op onze clubwebsite; waar verleden, heden en toekomst samenkomen.

Rein de Waal, geboren in 1904 en overleden in 1985, was onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van de Amsterdamsche Hockey & Bandy Club (AH&BC). Zijn invloed op zowel de club als het Nederlandse hockey was enorm.

De Waal maakte zijn olympische debuut in 1928, tijdens de Spelen in Amsterdam. Voor eigen publiek sleepte hij met de Nederlandse ploeg zilver in de wacht, een prestatie van formaat. Twee jaar eerder had hij een cruciale rol gespeeld bij de overgang naar de internationale hockeyregels, wat een belangrijke stap was voor de professionalisering van de sport in Nederland.

In 1936 droeg De Waal de Nederlandse vlag tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Berlijn en leidde hij de ploeg naar een bronzen medaille. Na de Tweede Wereldoorlog keerde hij terug naar het hockeyveld, nu als bondscoach. Onder zijn leiding won Nederland opnieuw olympisch zilver in 1952.

Maar het was bij AH&BC waar De Waal zijn grootste successen boekte. Als speler-coach leidde hij de club naar vier landskampioenschappen op rij, van 1932 tot en met 1934. In totaal won hij negen titels met Nederlands oudste hockeyvereniging. Zijn autoritaire stijl, die zowel gevreesd als gerespecteerd werd, droeg bij aan de vele successen van de club.



De Waal was een pionier die de sport in Nederland naar een hoger niveau tilde. Zijn inzet voor zowel club als land was ongeëvenaard en hij heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op onze clubgeschiedenis.

Toos Bax, geboren in 1947 in Amsterdam, is een icoon in de Nederlandse hockeywereld en een icoon bij AH&BC. Haar carrière was een inspiratie voor generaties hockeysters en voor ons als club.

Toos heeft enorm bijgedragen aan de groei van het vrouwenhockey in Nederland. Fysiek sterk en uitgerust met een uitmuntende passing was zij de absolute leider van de generatie hockeysters die in de jaren zeventig furore maakte door vier wereldkampioenschappen te winnen: de officieuze wereldtoernooien van 1972 en 1979 en de officiële WK’s van 1974 en 1978. Haar doelpunt in de finale van 1978 tegen Duitsland verzekerde de Nederlandse vrouwen van de wereldtitel.

Tijdens het WK van 1981 bereikte ze, als eerste vrouwelijke Oranje-international, de mijlpaal van honderd interlands. Dat gebeurde in de sensationele halve finale tegen de Sovjet-Unie, die Nederland mede door vijf goals van Fieke Boekhorst met 7-3 won.



Met 25 duels voor de Oranje Dames is ze de op drie meest ervaren WK-speelster, achter Lisette Sevens, Minke Smabers en Kim Lammers.

Lau Mulder, geboren in 1927 en overleden in 2006, was een veelzijdig sportman. Als doelman van het Nederlands Oranje hockeyteam -waar hij maar liefst 44 interlands mee speelde- won hij in 1952 een zilveren medaille op de Olympische Spelen.

Lau had zijn had verpand aan Amsterdam; hij is op zijn elfde lid geworden van AH&BC, bleef de club zijn hele leven trouw en was een onmisbare kracht binnen de Amsterdamse gelederen. In 1962 vierde hij met zijn team het hoogtepunt van zijn carrière bij Amsterdam: het behalen van de landstitel.

Zijn betrokkenheid bij de club ging echter veel verder dan alleen het spelen van hockey. Mulder was tot op hoge leeftijd actief in het veteranenteam en droeg op talloze manieren bij aan de club. Ter ere van zijn inzet en loyaliteit werd de kampioensbokaal voor het Nederlands kampioenschap hockey bij de veteranen naar hem vernoemd. In 1967 werd hij zelfs Erelid van AH&BC, als blijk van grote waardering voor zijn jarenlange toewijding.

Lau was meer dan alleen een speler; hij was een ambassadeur voor AH&BC. Zijn passie voor hockey, teamgeest en zijn onafgebroken betrokkenheid bij de club hebben een diepe indruk achtergelaten. Zijn naam zal dan ook voor altijd verbonden blijven met Amsterdam.



Lisette Sevens, geboren in 1949 in Helmond, is een legende in het Nederlandse vrouwenhockey. Met haar 125 interlands en vijf doelpunten was zij lange tijd recordinternational van Oranje. Haar carrière, die zich uitstrekte van 1974 tot 1984, was gevuld met talloze successen, zowel op clubniveau als internationaal.

Sevens was een vaste waarde in het Nederlandse elftal en nam deel aan maar liefst vijf wereldkampioenschappen. Met Oranje veroverde zij drie wereldtitels (1974, 1978 en 1983) en een Europese titel (1984). Op de Olympische Spelen van Los Angeles in 1984 was zij aanvoerster van het Nederlandse team dat geschiedenis schreef door de eerste olympische gouden medaille voor Nederland in het hockey te veroveren.

Een bijzonder feit is dat Sevens het allereerste doelpunt in de geschiedenis van de WK’s voor vrouwenhockey scoorde. Daarnaast is zij recordhouder van het aantal gespeelde WK-wedstrijden voor Oranje. Met dertig gespeelde WK-wedstrijden is zij een onbetwiste legende in het internationale vrouwenhockey.



Lisette kwam uit voor verschillende clubs waaronder Amsterdam, waar zij in 1983 tot Erelid is benoemd voor haar enorme bijdrage aan de club.

Nico Spits: een naam die synoniem staat voor Nederlands hockey. Als speler van AH&BC en als drager van de Olympische vlag, heeft hij zowel nationaal als internationaal indruk gemaakt.

Nico maakte zijn olympische debuut in 1964 in Tokio. Acht jaar later, in München, droeg hij als kapitein de Nederlandse vlag tijdens de openingsceremonie. Hoewel Nederland in de halve finale met 3-0 onderging tegen West-Duitsland en uiteindelijk vierde werd, was Spits' leiderschap onmisbaar voor het team.

Een jaar na de Olympische Spelen van München beleefde Spits het hoogtepunt van zijn carrière. Op eigen bodem, in Amstelveen, werd hij wereldkampioen met het Nederlandse team. Samen met legendarische namen als Thijs Kaanders, Flip van Lidth de Jeude en zijn broer Frans Spits, vormde hij de kern van een team dat de wereld veroverde.

Naast zijn indrukwekkende internationale carrière, was Spits ook een trouwe dienaar van Amsterdam. Hij speelde jarenlang voor de club en droeg bij aan talloze successen. In 1975 werd Nico benoemd tot Erelid van AH&BC en in 1979 bewijst hij zijn veelzijdigheid door als coach het Amsterdamse Dames 1 naar de landstitel te leiden.

Carina Benninga, geboren in Leiden in 1962, is een onmiskenbare figuur in de geschiedenis van het Nederlandse hockey. Haar carrière, die zich uitstrekte van 1982 tot 1992, was gekenmerkt door uitzonderlijke prestaties en een onstuitbare drive.

Als dynamische middenvelder maakte Benninga haar debuut voor het Nederlandse team op het wereldkampioenschap van 1983. Haar talent, leiderschap en vastberadenheid maakten haar al snel tot een onmisbare schakel in het team.

Een van de hoogtepunten van Benninga's carrière was ongetwijfeld de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles, waar ze met het Nederlandse dameshockeyteam de gouden medaille veroverde. Ze droeg de Nederlandse vlag tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen van Barcelona in 1992, een eer die slechts aan de allerbeste sporters wordt gegeven.

Naast haar Olympische successen, was Benninga ook tweemaal wereldkampioen met het Nederlandse team. Haar leiderschap en ervaring waren van onschatbare waarde voor het team, en ze inspireerde haar teamgenoten tot grote prestaties. Na haar actieve topsportcarrière is ze bovendien een tijd hoofdcoach geweest bij Amsterdam.

Op het internationale toneel maakte Frans Spits (broer van Nico Spits) zijn opwachting op de Olympische Spelen van 1968 in Mexico-Stad en 1972 in München. Beide keren bereikte het Nederlandse team de kwartfinales, eindigend op respectievelijk een vijfde en vierde plaats.

Het hoogtepunt van zijn spelerscarrière kwam in 1973, toen de wereldkampioenschappen in eigen land, Amstelveen, werden gehouden. Samen met een sterrenensemble, waaronder zijn broer Nico, veroverde het Nederlandse team de wereldtitel. Een historische prestatie die nog altijd tot de verbeelding spreekt.

Na zijn actieve carrière als speler stapte Frans Spits de trainerswereld in. In 1986 volgde hij Wim van Heumen op als bondscoach van het Nederlandse hockeyteam. Onder zijn leiding behaalde Oranje in 1987 goud op de Europese Kampioenschappen in Moskou en zilver op de Champions Trophy in Amstelveen.

Naast zijn succesvolle carrière als speler en coach, was Frans Spits ook een van de oprichters van Orange All Stars. Met dit initiatief droeg hij bij aan de popularisering van hockey in Nederland en inspireerde hij jonge talenten.



Zowel als speler, als coach en als initiator van nieuwe projecten heeft Frans Spits een onmisbare bijdrage geleverd aan de Nederlandse hockey. Zijn verbondenheid met AH&BC, waar hij zijn hele carrière heeft doorgebracht, maakt hem tot een waardig lid van de Hall of Fame van onze club.

Marjolein Bolhuis-Eijsvogel, geboren in Haarlem in 1961, is een van de meest invloedrijke vrouwen in de geschiedenis van het Nederlandse hockey. Haar carrière, die zich uitstrekte over meerdere decennia, was gekenmerkt door uitzonderlijke prestaties zowel op het veld als daarbuiten.

Als aanvalster maakte Bolhuis-Eijsvogel haar debuut voor het Nederlands team op jonge leeftijd. Ze was een begenadigde speelster met een uitstekend schot en een goed overzicht. Met Oranje veroverde ze talloze medailles, waaronder twee Olympische medailles (goud in 1984 en brons in 1988), meerdere wereldtitels en Europese kampioenschappen.

Op clubniveau speelde Marjolein voor verschillende topclubs, waaronder Rood-Wit, Zandvoort, Bloemendaal en Amsterdam. Bij Amsterdam heeft ze ongetwijfeld een onuitwisbare indruk achtergelaten. Ze was een van de drijvende krachten achter de successen van de club en heeft bijgedragen aan de rijke historie en de succesvolle traditie van onze club.

Naast haar actieve sportcarrière was Marjolein ook zeer actief binnen de hockeywereld. Ze bekleedde verschillende bestuursfuncties, waaronder die van voorzitter van ‘De 144’ en commissaris Tophockey Dames bij de KNHB. Ze zette zich in voor de ontwikkeling van het hockey in Nederland en was een belangrijke stem in de discussies over de toekomst van de sport.

Marjolein was niet alleen een uitstekende speelster, maar ook een inspirerende leider. Ze is een voorbeeld en rolmodel voor jonge hockeysters.

Taco van den Honert, geboren in 1966, staat bekend om zijn uitzonderlijke techniek, oog voor het doel en innovatieve speelwijze.

Taco begon zijn hockeycarrière bij Laren, maar maakte zijn carrière bij Amsterdam; het was bij ons dat hij uitgroeide tot een van de beste hockeyers ter wereld. Zijn dertien jaar in de Nederlandse Hoofdklasse waren gevuld met successen. Met de Amsterdamse club veroverde hij onder meer drie landstitels en won hij de harten van het publiek met zijn elegante spel.

Op het internationale toneel was Van den Honert eveneens een absolute topper. Hij vertegenwoordigde Nederland driemaal op de Olympische Spelen en won hierbij twee medailles. Zijn laatste wedstrijd in het oranje was de finale van de Olympische Spelen van Atlanta in 1996, waarin Nederland met 3-1 van Spanje won. Met deze overwinning kroonde Van den Honert zijn carrière en nam hij afscheid van het internationale tophockey.



Van den Honert was niet alleen een doelpuntenmaker, maar ook een innovator. Zo is hij de uitvinder van de sleeppush-strafcorner, een techniek die nog steeds wereldwijd wordt toegepast. Met zijn fabelachtige techniek en zijn creativiteit was hij een inspiratie voor vele jonge hockeyers.

Na zijn actieve carrière als hockeyer bleef Van den Honert verbonden aan de sport en aan Amsterdam. Hij bleef actief in ons tweede team en zette zich in voor de ontwikkeling van jonge talenten. Vrijwel elk jaar wordt op de Algemene Ledenvergadering van Amsterdam ook de Taco van den Honertschaal uitgereikt, door hemzelf, aan een talentvolle jeugdspeler of -speelster.

Kelly Jonker, geboren in Amstelveen in 1990, had een actieve en succesvolle hockeycarrière van 2008 tot en met 2019.

Jonker maakte op jonge leeftijd al haar debuut voor het Nederlands team en werd snel een vaste waarde in de aanval. Haar snelle acties, oog voor de goal en haar vermogen om onder druk te presteren maakten haar tot een gevreesde tegenstander. Met Oranje veroverde ze twee Olympische medailles (2012 en 2016),  pakte ze twee keer goud en één keer zilver op de wereldkampioenschappen, twee keer goud op het EK, twee keer zilver op de Champions Trophy, en twee keer goud en één keer zilver op het Vierlandentoernooi. Ook is ze in haar carrière maar liefst drie keer landskampioen geworden.

Op clubniveau speelde Jonker voor verschillende topclubs; zo begon ze bij Myra en sloot ze haar carrière in 2019 af bij Amsterdam.

Marten Eikelboom begon zijn hockeycarrière op jonge leeftijd bij Hattem, maar het was bij Amsterdam waar hij echt tot bloei kwam. In 1994 maakte hij de overstap naar de hoofdstad en sloot hij zich aan bij AH&BC. Hier ontwikkelde hij zich tot een van de beste aanvallers ter wereld. Zijn vier landstitels met de club onderstrepen zijn status.

Ook internationaal presteerde Eikelboom goed. Hij vertegenwoordigde Nederland tweemaal op de Olympische Spelen en won hierbij twee medailles. Zijn eerste olympische gouden medaille veroverde hij in Sydney, waar hij samen met zijn teamgenoten de wereld verbaasde met hun prachtige spel.

Naast zijn olympische successen, maakte Eikelboom ook deel uit van de Nederlandse ploeg die twee wereldkampioenschappen speelde en won hij maar liefst vier keer de Champions Trophy. Hij heeft maar liefst 177 interlands en 58 doelpunten op zijn naam.



Marten was niet alleen een geweldige speler, maar ook een echte teamplayer. Zijn positieve instelling en zijn humor maakten hem tot een geliefd figuur binnen het team. En zijn inzet en toewijding waren een voorbeeld voor al zijn teamgenoten.

Eva de Goede (geboren in Zeist in 1989) is een naam die synoniem staat voor succes in de wereld van het hockey. Sinds haar debuut op zeventienjarige leeftijd heeft ze een diepe indruk achtergelaten op de sport. Met drie Olympische gouden medailles, talloze wereldtitels en Europese kampioenschappen op haar naam, is ze een van de meest succesvolle hockeysters aller tijden.

De Goede begon haar carrière bij de lokale club Phoenix in Zeist, maar al snel werd haar talent herkend. Via Schaerweijde kwam ze terecht bij Kampong, waar ze onder leiding van ervaren coaches als Stijn van Roosendaal en Freek Holl haar ontwikkeling doormaakte. Haar internationale doorbraak kwam op jonge leeftijd, toen ze haar debuut maakte voor het Nederlands team.

Een belangrijk hoofdstuk in de carrière van De Goede speelde zich af bij Amsterdam. Hier maakte ze deel uit van een gouden generatie speelsters, waaronder Maria Verschoor, Kelly Jonker en Charlotte Vega. Samen veroverden ze talloze nationale en internationale titels, waaronder de EuroHockey Club Champions Cup. De tijd bij AH&BC was voor De Goede vooral een periode van grote groei en succes.

Naast haar clubsuccessen, was De Goede ook een onmisbare schakel in het Nederlandse nationale team. Ze was aanvoerder van het team en leidde Oranje naar talloze overwinningen. In 2021 veroverde ze, als aanvoerster van het Nederlandse dameshockeyteam, haar derde gouden Olympische medaille. Een prestatie die haar plaats in de geschiedenis van de sport veilig stelt.



De Goede heeft niet alleen haar stempel gedrukt op het Nederlandse hockey, maar ook op de internationale hockeywereld. Ze is een inspiratie voor jonge hockeysters en haar bijdrage aan het Nederlandse hockey, zowel als speelster als ambassadeur van de sport, is van onschatbare waarde.

Billy Bakker, geboren in 1988 in Amsterdam, is een icoon van het Nederlandse hockey. Zijn hele carrière was hij onlosmakelijk verbonden aan AH&BC, waar hij op jonge leeftijd begon en waar hij uitgroeide tot een van de groten in de hockeysport.

Met zijn kenmerkende backhand, die hem de bijnaam 'Billy Backhand' opleverde, was Bakker een behendige en creatieve aanvaller. Zijn overzicht op het veld en zijn vermogen om kansen te creëren maakten hem tot een onmisbare schakel in het Heren 1 van Amsterdam. In de Amsterdamse kleuren speelde hij meer dan 350 wedstrijden en scoorde hij ruim 100 doelpunten.

Op internationaal niveau vertegenwoordigde Bakker Nederland maar liefst 236 keer. Hij was aanvoerder van het Nederlands elftal en won talloze medailles, waaronder zilver op de Olympische Spelen van 2012 en goud op meerdere Europese kampioenschappen.

Bakker was niet alleen een uitstekende speler, maar ook een uitstekende leider. Zijn toewijding en passie maakten hem tot een voorbeeld voor vele jonge hockeyers. Hij was zijn hele carrière (en is nog steeds) een ambassadeur van de hockeysport en van AH&BC.

Ellen Hoog, geboren in 1986, is een van de meest succesvolle Nederlandse hockeysters aller tijden. Haar carrière, die zich uitstrekte van 2004 tot 2016, was doorspekt met sportieve successen.

Ellen begon haar hockeycarrière op jonge leeftijd bij SCHC. Haar talent was al snel duidelijk en ze doorliep snel de jeugdteams. Op haar zeventiende debuteerde ze voor het Nederlands team en haar internationale carrière was een schitterende opmars. Met Oranje veroverde ze talloze medailles, waaronder twee Olympische gouden medailles (2008 en 2012), meerdere Europese titels en wereldkampioenschappen. In 2014 werd ze zelfs uitgeroepen tot World Hockey Player of the Year.

Naast haar internationale successen, speelde Ellen ook clubhockey op het hoogste niveau. Van 2007 tot 2016 kwam ze daarbij uit voor Amsterdam.

Ellen was een technisch zeer begaafde speelster. Haar positieve instelling en vastberadenheid waren een voorbeeld voor haar teamgenoten en ze kon het verschil maken in belangrijke wedstrijden.



Na haar actieve hockeycarrière bleef Ellen betrokken bij de sport. Ze is nog steeds verbonden aan Amsterdam als Tophockeycommissaris Dames.