Tot onze grote ontsteltenis is afgelopen Zondag 29 Januari thuis in zijn stoel ingeslapen onze grote vriend en hockey- makker Lau Mulder.

In zijn lagere schooljaren ontstond zijn voorliefde voor de balsport. Op elfjarige leeftijd werd hij juniorlid van Amsterdam, in die tijd verhuisde de AH&BC van de velden naast het Olympisch Stadion naar het nieuwe complex in het Bosplan. Een jaar later werd hij ook lid van VRA, hij was daardoor ook zomers op de velden aanwezig.

Na de oorlog manifesteerde Lau zich duidelijk met hockey; het is opmerkelijk, dat hij al die jaren keeper is gebleven. Toch is hij eenmaal rechtsbuiten geweest en wel tegen Bloemen daal! ( 3-0 voor Amsterdam).

Vanaf 1948 speelde hij selectiewedstrijden voor het Nederlands Elftal en in die tijd was hij ook keeper van de Nederlandse militairen.

Het hoogtepunt in zijn carrière was wel het feit, dat hij als eerste keeper van Nederland zilver haalde op de Olympische Spelen van Helsinki in 1952.

Vanaf 1952 was hij ook lid van de Batavieren ( lidnr.132). Als sterke batsman kwam hij 4 maal uit voor het Nederlands Cricketteam.

Opmerkelijk in zijn loopbaan was dat Lau een alom zeer gewaar deerd sporter is geweest; respect voor de leiding, respect voor je tegenstander, kortom een "heer" in de sport.

In 1962 werd hij met Amsterdam kampioen van Nederland.

Naast het hockey zette hij zich ook in voor zijn club, o.a. met het clubleven en zowel met de senioren als junioren. Op grond van zijn inzet werd hij in 1967 benoemd tot Erelid van de vereniging.

In de jaren 71-75 was hij ook Bestuurslid, waarvan3 jaar als vice-voorzitter; in deze periode maakte hij ook de bouw van het nieuwe clubhuis mee(1972).

De laatste jaren hield hij zich vooral bezig met de jeugd; hij wist heel goed, in het kader van begeleiding en coaching, zijn mening over te brengen. Vaak stond hij aan de buitenkant van de kalklijn al gesticulerend en gebarend zijn elftal op te peppen, waarbij ook de scheidsrechter van het nodige commentaar werd voorzien!

Regelmatig was Lau te vinden op de sponsortribune, zo rond rij 11, om naar de wedstrijden te kijken. Na afloop kwam, onder het genot van een glaasje witte wijn en een hapje bij de Happy Hour groep, het juiste commentaar op de wed strijd. Hij was een graag geziene vriend temidden van de maandelijkse Veteranenborrel in het clubhuis.

Toch begon zijn leeftijd  en zijn gezondheid hun tol te eisen: de laatste maanden was hij minder aanwezig op Amsterdam. De contacten werden schaars, zijn lichamelijke conditie werd minder en toch nog onverwachts is Lau ingeslapen.

Onze gedachten gaan deze dagen uit naar Mary en de kinderen, die wij alle sterkte toewensen met de komende tijd.

Een integere persoonlijkheid is ons ontvallen,

                       je hockeymaatjes.